Yeni Bir Hayat Kurdum, Sensizliğe Alıştım

Bir zamanlar sensiz bir hayatı hayal edemezdim. Adın, günlerimin içine karışmıştı; sabahları uyanırken aklıma düşer, geceleri uyumadan önce içimde yankılanırdı. Gidişinle birlikte sanki bütün düzenim bozuldu, hayatın ritmi değişti. Her şey yerli yerindeydi ama ben yerimde değildim.

İlk zamanlar sensizliğe alışmak değil, sensiz nefes almak bile zordu. Yokluğun, evin içinde dolaşan bir gölge gibiydi. Sessizlik konuşuyor, hatıralar durmadan kendini hatırlatıyordu. Ama zaman geçtikçe şunu fark ettim: İnsan, en kırık yerinden yeniden güçlenebiliyormuş.

Yeni bir hayat kurmaya karar verdim. Bu bir anda olmadı. Büyük bir cesaretle değil, küçük adımlarla başladı. Kendime yeni yollar seçtim, yeni alışkanlıklar edindim. Aynaya baktığımda eskisi gibi kırgın birini değil, iyileşmeye niyetli birini görmeye başladım. Sensizliğin içini acıyla değil, anlayışla doldurmaya çalıştım.

Sensizliğe alışmak seni silmek olmadı. Aksine, yaşananları olduğu gibi kabul etmekti. Güzel olanı da, yarım kalanı da… Çünkü her hikâye mutlu bitmek zorunda değil. Bazıları bize bir son değil, bir ders bırakır. Sen de bana bunu öğrettin.

Zamanla kalbim hafifledi. Gülüşlerim geri geldi. Küçük şeylerden mutluluk duymayı yeniden öğrendim; bir kahvenin kokusundan, bir akşamüstü gökyüzünün renginden, yolda rastladığım bir şarkıdan… Hayat, sen yokken de akmaya devam ediyordu ve ben bu akışa direnmeyi bıraktım.

Şimdi sensizliğe alıştım ama yalnız değilim. Kendimleyim. İçimde yeniden filizlenen umut var. Yeni hayaller kuruyorum, korkmadan. Çünkü biliyorum ki kalbim bir kez daha sevebilecek kadar güçlü. Geçmiş beni tanımlar ama sınırlandırmaz.

Yeni bir hayat kurdum. İçinde geçmişin izleri var ama geleceğin ışığı daha parlak. Sensizliğe alıştım çünkü öğrendim ki bazı gidişler, insanı eksiltmez. Bazen sadece fazlalıkları alıp gider.

Ve bugün, kalbimde bir huzurla şunu söyleyebiliyorum:
Her şeye rağmen, hayat hâlâ güzel.
Ve ben, yeniden umutla bakabiliyorum.